Tuesday, October 18, 2011

10/18/2011 (Tuesday) Gatha 23 page 110-111

૧૦/૧૮/૨૦૧૧ ગાથા ૨૩— યોગનાં બીજ

  • બીજું યોગબીજ (નમસ્કાર): હ્રદયના ભરપૂર પૂજ્યભાવ-ભક્તિભાવ અને મનના અદમ્ય ઉત્સાહથી થતી સ્તુતિ-પ્રાર્થના અને ગુણગાન કરવા રુપ અભૂતપૂર્વ વચનોચ્ચાર કરવા પૂર્વક કરાતું શીર્ષનમન, તે નમસ્કાર. જેના પ્રત્યે દ્વેષ ટળ્યો, હ્રદયમાં પ્રીતિ-ભક્તિ-બહુમાન જન્મ્યું, તેમના ગુણગાન સહજભાવે આવી જ જાય છે. શુભભાવના યુક્ત મનોયોગથી પ્રેરાયેલો એવો આ શુભ ’વચનયોગ’ છે.
  • ત્રીજું યોગબીજ (પંચાંગ પ્રણામ): હ્રદયમાં ઘણોજ બહુમાનનો ભાવ અને ગુણસ્તુતિ ગાતાં-ગાતાં, બે હાથ, બે ઢીંચણ, અને મસ્તક, એમ પાંચે અંગો ભૂમિને સ્પર્શાવવાથી પ્રણામ કરવો. ’સંશુદ્ધ’ પ્રણામ વિશેષણમાં ’અસંશુદ્ધ’ નો વ્યવચ્છેદ માટે છે, કારણકે: મોહઘેલો ભક્તિભાવશૂન્ય, સંસારસુખપોષક, લજ્જાથી, માનમોભાથી, પ્રતિષ્ઠાની બુદ્ધિથી, સુખની લાલસાથી પ્રણામાદિ ઘણીવાર કર્યા છે – તે બધા પ્રણામાદિ સામાન્યથી યથાપ્રવ્રુતિકરણ માત્ર સ્વરુપ છે. સ્મશાનીય વૈરાગ્ય તુલ્ય, ક્ષણજીવી અને આત્માની સાથી અસ્પર્શી છે. આવું યથાપ્રવ્રુતિકરણ તો અભવ્યોને ઘણીવાર અને ભવ્યજીવોને પણ અચરમાવર્તમાં ઘણીવાર આવે છે. તે કંઇ તેજસ્વી નથી, તેથી તેમાંથી યોગમાર્ગે પ્રગટ થતો નથી. આ કારણે આ અસંશુદ્ધપ્રણામાદિ જે છે તે યોગબીજ બનતું નથી. આ પંચાંગ પ્રણામ સંશુદ્ધ રીતે કરાય તે કાયશુદ્ધિરુપ ’કાયયોગ’ છે.
  • કુશલચિત્ત – પ્રથમ યોગબીજ મનની શુદ્ધિરુપ છે
  • ગુણગાનાત્મક વચનોચ્ચાર – બીજું યોગબીજ એ વચનની શુદ્ધિ રુપ છે
  • પંચાંગ પ્રાણામાત્મક – ત્રીજું યોગબીજ એ કાયાની શુદ્ધિરુપ છે
  • વીતરાગ પરમાત્માની મન-વચન-કાયાથી પ્રીતિ-ભક્તિ-સ્તવના-ગુણગાન કરવા અને ભાવપૂર્વક પ્રણામ કરવા એ મોક્ષપ્રાસાદ ઉપર ચડવાનું પ્રથમ પગથીયું છે તથા યોગમાર્ગની પ્રાપ્તિરુપ વ્રુક્ષારોપણનું બીજ છે. પ્રભુની ભક્તિ એ મુક્તિ-સ્ત્રીની પ્રાપ્તિ કરાવવામાં વચ્ચે કામ કરતી એવી દૂતી (સખી) સમાન છે.

Tuesday, October 4, 2011

10/04/2011 (Tuesday) Page 108,109 Gatha 22


મીત્રાદ્રષ્ટિ માં રહેલો આત્મા મોક્ષ ના અવન્દ્ય(નિષ્ફળતા વિનાનું) કારણ બને એવા પ્રકાર ના યોગના બીજો પ્રાપ્ત થઇ છે.

· યોગ ના બીજો ગાથા ૨૩ માં બતાવેલા છે.

· ચિત રૂપી ભૂમિ માં આ બીજ વવાય છે, કે જેમાંથી સત્શાત્ર-સદગુરૂ અને તેઓની શ્રદ્ધારૂપી ખાતર, પાણી, પવન વગેરે મળતા "મોક્ષમાર્ગ ની પ્રાપ્તિ" રૂપ યોગાત્મક મહાવૃક્ષ ઉગી નીકળે છે, તેમાંથી કાલાંતરે અવશ્ય મોક્ષરૂપી ફળ ની પ્રાપ્તિ થઇ છે. આ રીતે આ બીજ મુક્તિ નું અવન્દ્ય કારણ બને છે.

· સારાંશ કે યોગબીજ વાવવાથી યોગાત્મક વૃક્ષ થઇ છે, અને યોગાત્મક વૃક્ષથી મુક્તીરૂપ ફળની પ્રાપ્તિ થઇ જ છે.

· યોગબીજ ના ગ્રહણ થી જીવ બાધક ભાવો ને ત્યજી, સાધક્ભાવો ને ધારણ કરે છે, ભાવાભીનંદી હતો, તે માંથી આત્માર્થ ના આનંદ ને માનનાર બને છે.

· દ્રષ્ટિ અંધ હતી, તેમાંથી અંશમાત્ર ખુલે છે, હજુ બહુ ખુલી નથી, પણ કંઈક ખુલી છે તેનો આનંદ છે.

· યોગબીજ થી જન્મ જ બદલાઈ જાય છે,

· વિશાય્સુખો થારફ ઉદાસીનતા આવી જાય છે.

· સમ્યગશાસ્ત્ર, સમ્યગ શ્રદ્ધા, સદગુરૂ ના જ સંયોગ ની રઢ લાગે છે અને કાલાંતરે જ્ઞાનપાન કરતા જીવ સંસારસાગર તરી જાય છે.

Monday, October 3, 2011

10/03/2011 (Monday) Gatha 21

ગાથા ૨૧ પાનું ૧૦૭-૧૦૮ ૧૦/૦૩/૨૦૧૧

મિત્રા દ્રષ્ટિમાં 'અદ્વેષ' ના બે અપેક્ષાઓ:
  1. બીજા જીવો જે દેવ-ગુરુ-ધર્મના કાર્યાદિમાં ન વર્તતા હોય તો તેઓ પ્રત્યે દ્વેષ-મત્સર ઉપજતો નથી. ઉપેક્ષાવૃતિ હોય છે. પણ ઘૃણા-તિરસ્કાર કે અપમાનાત્મક બુદ્ધિ થતી નથી. માત્સર્યભાવ એ દ્વેષાત્મકવીર્ય પ્રગટ થવાનું બીજ છે, તે સતામાં હોવાથી ઉદયમાં આવી શકે તેમ છે, તો પણ તત્વવેદી હોવાના કારણે, તેનો ઉપશમ કરવાથી, 'મારું હિત-કલ્યાણ શામાં છે?' એટલા તત્વભુત અનુષ્ઠાન માત્રને જ આશ્રયીને પોતાનું હિત કરે તેવા કાર્યમાં આશય લગાવે છે. પરના અદેવ-ગુરુ કર્યાદિ તરફ નજર નાખતો નથી. કુત્સિત દેવ-ગુરુના કાર્યમાં પ્રવર્તતા પરજીવો ઉપર કરુણાજ ઉછળે છે. તેઓનું પણ કલ્યાણ થાઓ એવી ભાવના ભાવે છે.
  2. આ જીવ અનાદિકાળથી ઓઘદ્રષ્ટિવાળો અને ગાઢ મિથ્યાત્વના ઉદયવાળો હતો, તેથી દેવ-ગુરુની ભક્તિ આદિ કાર્યમાં તેને ઘણો જ દ્વેષ હતો, ગુસ્સો આવતો અને આ જીવ તે કાર્ય કરવાના અવસરમાંથી ભાગી જતો હતો, તેને બદલે યોગદ્રષ્ટિ શરુ થવાથી, અને મિથ્યાત્વ મંદ થવાથી હવેથી દેવ-ગુરુની સેવા-ભક્તિના કાર્યમાં દ્વેષ થતો નથી, પરંતુ અદ્વેષ થાય છે.

એટલે, મિત્રદ્રષ્ટિમાં આવેલા જીવને ધર્મના કાર્યોમાં અદ્વેષ હોય છે, અને બીજા આત્માઓ ધર્મના કાર્યો ન કરનારા હોય તેના ઉપર પણ અદ્વેષ હોય છે.

(અણસમજણ થી જીનાજ્ઞા વિરુદ્ધ કઈ લખાય ગયું હોઈ તો મિચ્છામિ દુક્કડમ)

Wednesday, September 28, 2011

09/28/2011 (Wednesday) મિત્રા દ્રષ્ટિમાં ખેદ દોષનો ત્યાગ - પાના નં ૧૦૬ - ૧૦૭

૧) આ દ્રષ્ટિમાં આવેલો જીવ દેવ , ગુરુ , ધર્મના કાર્યમાં એવો રંગાય છે કે થાક નથી લગાડતો,ખેદ નથી પામતો.
૨) સેવા,ભક્તિ, વૈયાવચ્ચ આદિ કાર્યો આનંદથી કરીને એવો ખુશ થાય કે અલ્પ પણ થાક નથી લગાડતો,ખેદ નથી પામતો.
૩)આવા કાર્યમાં તે અદમ્ય ઉત્સાહ,અપૂર્વ વિર્યોલ્લાસ અને હૈયાના અત્યંત ઉછરંગ થી રચ્યો પચ્યો રહે છે,થાકતો નથી।
૪)પ્રવૃત્તીરેવ - શરીર અસ્વસ્થ હોવા છતા વિશેષ પ્રીતિ હોવાથી આવી પ્રવૃત્તિ કર્યા જ કરે છે.થાક નથી લગાડતો,ખેદ નથી પામતો.
૫) દેવ, ગુરુ,ધર્મના કાર્ય ન કરનારા જીવો ઉપર અલ્પ પણ દ્વેષ નથી કરતો।

જીનાગમ વિરુદ્ધ કઈ લખાયું હોય તો વિભાના મિચ્છામી દુક્કડમ.

Tuesday, September 27, 2011

09/27/2011 (Tuesday) Gatha 21

ગાથા ૨૧ પાનું ૧૦૫-૧૦૬ ૦૯/૨૭/૨૦૧૧

ગાથા ૨૧ - મિત્રા દ્રષ્ટિમાં
  • મંદ દર્શન
  • ઈચ્છાદિક યમ
  • દેવકાર્યાદિમાં અખેદ
  • અન્યત્ર અદ્વેષ હોય છે

મંદ બોધ (મંદ દર્શન):
  • જ્ઞાનપ્રકાશ અતિશય મંદ હોય છે
  • તૃણના અગ્નિકણના પ્રકાશ ની સાથે સમાન હોય છે
  • તૃણનો અગ્નિકણ અલ્પજીવી, અલ્પવીર્યવાન, અને દ્રઢ સંસ્કાર કરાવવામાં અપટુ હોય છે; ચમકીને શીઘ્ર ચાલ્યો જાય છે
  • તેવી રીતે મિત્રાદ્રષ્ટિકાલે થયેલો પદાર્થનો બોધ અલ્પકાળ રહેનાર, આલ્પ બળવાળો, જ્ઞાનના દ્રઢસંસ્કારોનો અનુત્પાદક, પ્રગટ થતાંની સાથે નષ્ટ થવાના સ્વભાવવાળો હોય છે
  • તેથી આ બોધ વિકલ છે, પાંગળો છે
  • આ બોધકાલે પરમાર્થતત્વની ઓળખાણ ન હોવાથી દેવ અને ગુરુ ને કરતા વંદનાદિ કાર્યો દ્રવ્યથી થાય છે. ભાવથી શૂન્ય હોય છે.

યમનામનું યોગાંગ (ઈચ્છાદિક યમ):
  • યમ = જીવનભરના અહિંસાદિ પાંચ અણુવ્રત અથવા મહાવ્રત - અ) અહિંસા, બ) સત્ય, ક) અસ્તેય દ) બ્રહ્મચર્ય, એ) અપરિગ્રહ
  • યમની તરતમતા પ્રમાણે ચાર પ્રતિભેદો: અ) ઈચ્છા, બ) પ્રવૃત્તિ, ચ) સ્થિરતા, દ) સિદ્ધિ
  • વ્રતો લેવાથી હિંસાદિ પાપો થી અટકી જવાય છે; તેથી ચિતમાં યોગની યોગ્યતા વધારે વધારે પ્રગટે છે; સંક્લેશ દુર થાય છે; તેના દ્વારા યોગદશા મેળવી શકાય છે;
  • અહિંસાદિ વ્રતો -> ચિતની સંક્લેશવૃતિનો અભાવ -> યોગપ્રાપ્તિની નજીક પહોચાય છે
ઈચ્છાદિની વ્યાખ્યા:
  • ઈચ્છા: પાપોના ભય લાગવાથી અહિંસાદિ વ્રતો લેવાની ભાવના થવી
  • પ્રવૃત્તિ: વ્રતો સ્વીકારવા
  • સ્થેર્ય: વ્રતો સ્વીકાર્ય પછી આવતા ઉપસર્ગ-પરિષહ આદિમાં સ્થિર રહેવું
  • સિદ્ધિ: તેમાં પારંગત થય નિર્દોષપણે પાળવું
જેમ અહિંસા પાળવાની ઈચ્છા, અહિંસામાં પ્રવૃત્તિ, અહિંસામાં સ્થિરતા, અને અહિંસાની સિદ્ધિ એમ ચાર ભેદ થાય છે, તેમ સત્ય, અચોર્યા, બ્રહ્મચર્ય, અને અપરિગ્રહના પણ ચાર ચાર ભેદો જાણવા, તે સર્વ યોગપ્રાપ્તિના પ્રથમ અંગ સ્વરૂપ છે.

(અણસમજણ થી જીનાજ્ઞા વિરુદ્ધ કઈ લખાય ગયું હોઈ તો મિચ્છામિ દુક્કડમ)

Wednesday, August 24, 2011

08/24/2011 (Wednesday) page 99 gatha 19 through page 102 end of gatha 19 ગાથા ૧૯ સંપૂર્ણ

પ્રથમની ચાર દૃષ્ટિ (મિત્રા,તારા,બલા,વિપ્રા) પ્રતીપાતી (એટલે કે આવીને ચાલી જાય તેવા ભયવાળી છે. પરંતું એવો નિયમ નથી કે આવી ને ચાલી જ જાય,પણ ચાલી જવાના ભય (સંભવ) વાળી છે. પાછળ ની ચાર દૃષ્ટિ (સ્થિરા, કાન્તા,પ્રભા,પરા) અપ્રતીપાતી એટલે કે આવીને ચાલી જવાવાળી નથી. જો કે સમ્યક્ત્વ (ચોથા) દેશવિરતિ(પાંચમા) વગેરે ગુણસ્થાનકથી ઉપશાંતમોહ ગુણસ્થાનક (અગિયાર) સુધી ચડેલા આત્માઓ ત્યાંથી પડીને મીથ્યાત્વ (પહેલા ) ગુનથાને પણ આવી જાય છે એટલે છેલ્લી ચાર દૃષ્ટિ પણ પ્રતીપાતી લાગે છે પરંતું તેનો ખરેખર પ્રતિપાત ગણાતો નથી કારણકે તે જીવ અંતઃ સાગરોપમ કોડાકોડીથી વધારે સ્થીતીબંધ કરતો નથી તથા વધુમાંવધુ અર્ધ દેશોનપુદગલ પરવાર્તાનમાં અવશ્ય ઉપર આવી જાય છે.
ખુલાસો: પહેલી ચાર દૃષ્ટિ પણ જ્ઞાનાવરણીય કર્મના ક્ષયોપક્ષમ અને મોહનીય કર્મ ની મંદતાવાળી હોવાથી યોગની જ દૃષ્ટિ છે પરંતું મોહનીયકાર્મના વિપાક ઉદયથી પડવાના ભયવાળી છે એટલે દુર્ગતિનું કારણ બની શકે.

અહિયા શ્રેણિક મહારાજને ક્ષાયિક સમ્યક્ત્વ હોવા કેમ નરકની દુર્ગતિ મળી તે પુર્વાબદ્ધ કર્મોના કારણે સંભવિત છે પરંતું મોટેભાગે આવું બનતું નથી તે સમજાવે છે. બીજો અર્થ એમ પણ છે કે નરકમાં જવા છતા આ સદ્દ્રષ્ટિ હણાતી નથી.

Tuesday, August 16, 2011

08/16/2011 (Tuesday) Gatha 17

ગાથા ૧૭, પાનું ૯૫ લાસ્ટ પેરા, પાનું ૯૬ પહેલા ૨ પેરા

Date: 08/16/2011

દ્રષ્ટિ શબ્દ નો અર્થ સમજાવતા કહે છે કે...

- ભયોથી/વિઘ્નોથી મુક્ત જોવું, દેખાવું, જાણવું તે દર્શન ને દ્રષ્ટિ કહેવાય છે.

- જ્યાં સુધી આંખ ખુલી નથી ત્યાં સુધી કઈ દેખાતું નથી અને અથડાઈ જવાનો ભય રહે છે.

- એક વાર આંખ/દ્રષ્ટિ ખુલે પછી બસ તરતમતા નો જ ફર્ક છે, કોઈ ને થોડું વધારે દેખાય, કોઈ ને થોડું ઓછુ દેખાય, પરંતુ દેખાય છે એ જ મહત્વનું છે, અને એટલે જ અથડાવાનો ભય નથી.

- જન્માંધ વ્યક્તિ ને દ્રષ્ટી ની ખામી હોવાથી તેના બુદ્ધિ ના પરિઘ ની અંદર વિકલ્પો ના વમળો રચ્યા કરે છે, અને કલ્પના કરી અથડાયા કરે છે, પણ સત્ય નું ભાન નથી થતું, પરંતુ કોઈ ચિકિત્સક વૈદ્ય ની બતાવેલા માર્ગદર્શન પર અને બતાવેલી ઔષધ લેવામાં આવે તો નેત્ર પ્રાપ્ત થતા/ દ્રષ્ટિ ખુલતા, ભય માંથી મુક્તિ થતા આનંદ ની અનુભૂતિ અને સત્ય ની પ્રાપ્તિ થાય છે, અને સમસ્ત દ્રશ્ય પદાર્થો દેખાય છે. અને આ દ્રષ્ટિ એક વાર મળ્યા પછી કદી સાથ છોડનાર નથી, અને હંમેશાં વૃદ્ધિ પામનારી છે. તે પ્રમાણે જો સદગુરુરૂપી વૈદ્ય, સત્સાસ્ત્રરુપી તેમની આજ્ઞા અને ભાવો ની યથાર્થ રુચીરુપી ઔષધ લઈએ તો દ્રષ્ટિ ખુલે અને અનંત દર્શન પ્રગટ થાય છે.

- ખૂટે છે જીવ નો સંકલ્પ, સંસાર ના લોભામણા દ્રશ્યો, સદગુરુ પ્રત્યે સમર્પણતા. આટલા જન્મો એમ ના એમ વૈદ્ફ્યા બસ એક જન્મ સદગુરુ ની સોપી પછી જોઈ આ જીવ ક્યાં થી ક્યાં પહોચી સકે છે. બસ, સદગુરુ, કે જે જે પ્રભુ ના માર્ગ પર છે, પ્રભુ ની સમીપ છે, એમની કરુણા ને જીલી અને એમના મય બનાવી દઈયે અને એક વાર આ બુંદ ને એ સાગર માં ભેળવી દઈ, બસ પછી આખો સાગર દરેકે દરેક બુંદ માં મળશે..અને જીવ માં એ જ દ્રષ્ટી આવશે કે જે સદગુરુ પાસે - પ્રભુ પાસે છે.

- દ્રષ્ટી મળ્યા પહેલાનો અંધાપો દોષ વાળો હોવાથી ભયવાળો છે અને અતિશય આકરો છે જયારે દ્રષ્ટિ અલ્પ યા અધિક પ્રમાણ માં મળે તો પણ ભય મુક્ત હોવાથી તેને યોગ ની આત્મવિકાસ ની દ્રષ્ટિ કહેવાય છે.

- ફક્ત બોધ ને દ્રષ્ટી ન કહેતા "સત્શ્રદ્ધા સંગત" ના બોધ ને દ્રષ્ટિ કહે છે. તેથી સત્શાસ્ત્ર અને સત્શાસ્ત્ર ને સમજાવનારા સદગુરુ માં થતી પરમ શ્રદ્ધાપૂર્વક ના બોધ ને જ દ્રષ્ટિ કહેવાય છે. સ્વછંદ મતીકલ્પના ના આધાર પર અને સત્શાસ્ત્ર અને સત્શાસ્ત્ર ને સમજાવનારા સદગુરુ વિના જીવ અંધાપો વધારે છે અને અનંત સંસાર નું પરિભ્રમણ વધારે છે.

- સ્વછંદ મતીકલ્પના નો ત્યાગ અને સત્શાસ્ત્રની શ્રદ્ધા એ જ યોગ્દ્રષ્ટિ નું પ્રવેશદ્વાર છે અને ત્યાંથી જ દ્રષ્ટી અંશત: ખુલે છે.